ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΣΤΟ Ε4 ΗΜΕΡΑ 9η- 10η

ΔΙΑΣΧΙΣΗ ΟΛΥΜΠΟΥ – ΚΟΚΚΙΝΟΠΗΛΟΣ

ΤΑΞΙΔΙ…….ΣΤΟ ΑΛΛΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ!!

Ημέρα Δευτέρα και κανονικά σήμερα θα έπρεπε να ξεκουραστούμε αλλά εμείς πήραμε ένα  μικρό σακίδιο και  πρωί- πρωί ανηφορίζαμε μέσα από το φαράγγι του Ενιπέα προς το μονοπάτι του Αγίου Διονυσίου. Καλό ε!! Αυτό θα πει χαλάρωμα.

Ο πειρασμός ήταν μεγάλος αλλά και το δίλημμα εξίσου μεγάλο αν θα καταφέρναμε σε μια μέρα να ανεβαίναμε στο οροπέδιο και να διανυκτερεύσουμε εκεί. Διαδρομή με πολύ ομορφιά καθώς ο Όλυμπος έχει ανακηρυχτεί από την UNESCO ως διατηρητέο οικοσύστημα της παγκόσμιας Βιόσφαιρας ,και έχει καταχωρηθεί στον κατάλογο του Ευρωπαϊκού Δικτυού NATURA 2000 ως ζώνη προστασίας, και τόπος κοινοτικού ενδιαφέροντος.

Το ανάγλυφο τοπίο του μέσα στο φαράγγι κατά την ανάβαση είναι εκπληκτικός, ο προσανατολισμός των πλαγιών του, το πέτρωμα, το μεγάλο ύψος, αλλά και η μικρή απόσταση των κορυφών του, από την θάλασσα, δημιουργούν μεγάλη ποικιλία βλάστησης και βιοτόπων. Δ εν είναι λίγοι οι επιστήμονες που μελέτησαν κυρίως την χλωρίδα . Σύμφωνα  με τις μελέτες τους είναι  από τις πλουσιότερες σε χλωρίδα περιοχές της Ελλάδας

Το μονοπάτι έχει πάρα πολύ καλή σήμανση και πρόσβαση, είναι ιδανικό για μονοήμερη οικογενειακή απόδραση, με πορεία δίπλα και πάνω από το ποτάμι με ξύλινα γεφυράκια. Πριν καταλήξει  στα Πριόνια περνά απ το ασκητήριο του Αγίου Διονυσίου μέσα από πυκνή βλάστηση και δάσος οξιάς, και στο τελείωμα του απολαμβάνουμε τους καταρράκτες του Ενιπέα που δεν μπορούμε να αντισταθούμε και ρίχνουμε μια τολμηρή βουτιά στα παγωμένα νερά  του.

Ευτυχώς που μαζί μας είχαμε σακούλες από το ραδιοφωνο ,και πάλι μαζέψαμε τα σκουπίδια που ήταν πεταμένα κάτω. Δεν ήταν και λίγα , και ας είχε κάδο και καλαθάκια .Από το μοναστήρι πήραμε τα ποδήλατά μας για μια απολαυστική κατάβαση χαλαρώματος .Η ώρα περνούσε και το απόγευμα θα έρχονταν τα εφόδιά μας  για την συνέχεια του ταξιδιού.

Φιλοξενία στο καταφύγιο του ΕΟΣ Θεσσαλονίκης και πιο ειδικά από  το φίλο μας Περικλή Ακριτίδη που με το χαμόγελό του και την προθυμία του μας εξέπληξε.Ένας πολύ κάλος χώρος φτηνός με αγάπη φτιαγμένος , με δραστηριότητες, και καλά ενημερωμένος για την  γύρο περιοχή,  μπορεί να προετοιμάσει τη ανάβαση σας στον Όλυμπο.

Το απόγευμα βρεθήκαμε μπροστά σε μια ωραία έκπληξη, ήρθαν οι αγαπητοί μας φίλοι, ο Τρύφωνας από τον Βόλο, που δεν παύει να μας τηλεφωνεί καθημερινά,  η Πέννυ με την χαρούμενη πάντα Αικατερίνη, η Βαντα, τα παιδιά του ΠΟΣΕ Κατερίνης ,τα κορίτσια από την Λάρισα την Μαρία με το χαμόγελο της και την αγάπη της που ήρθε με μια αγκαλιά προϊόντα Τίρναβου. Ότι είχε πάλι το τραπέζι μας ήταν παραδοσιακό, όπως τα κρέατα που είχαν έρθει από τον κύριο Κασίδη ακροατή του σταθμού μας ,με επιχείρηση κρεατικών .Αργήσαμε διηγηθήκαμε τα πάντα είδαμε φωτογραφίες και δεν αποχαιρετιστήκαμε καθώς όλοι τους μείνανε στο καταφύγιο και είδαμε την ανατολή παρέα. Πήραμε το πρωινό μας καφεδάκι με θέα τον Όλυμπο και το Αιγαίο, πήραμε τον δρόμο μας ο καθένας χωριστά εμείς για τα Πριόνια και τα παιδιά για τις δουλειές τους ευτυχώς όλοι ήταν καλά προετοιμασμένοι. Σας ευχαριστούμε όλους σας, ακόμη  και εσάς που δεν ήρθατε. Ίσως έρθετε κάπου αλλού!!

Ώρα Ελλάδας 11:00πμ. και ανεβαίνουμε  από τα Πριόνια  για το καταφύγιο Σπηλιός Αγαπητός που βρίσκεται στα 2100μ.περίπου σε 3 ώρες. Θεωρείται η πιο  κλασική διαδρομή του Ολύμπου  με πορεία δίπλα στον Μαυρόλογγο και από το μονοπάτι της σιωπής. Μαζί μας η Λύδια κινηματογραφίστρια, με μεγάλη χαρά μας ακολουθεί  καταγράφοντας το κάθε τι για την τηλεόραση.

Έκοψα τον ρυθμό για τις ανάγκες του γυρίσματος, και σε 3,5 ώρες καθόμασταν στο περίφημο μπαλκόνι του καταφυγίου  στα 2100μ κάτω από τις ψηλότερες κορυφές. Η Μαρία Ζολώτα μας αγκάλιασε όταν μας γνώρισε και θυμηθήκαμε μαζί τα νεανικά μας χρόνια παλιές αναβάσεις και την παρέα που κάναμε κάθε χρόνο στο καταφύγιο.Βέβαια δε θα ξεχάσω ποτέ ότι σε ηλικία 12 χρονών μετά τον θάνατο του πατερά μου, κυρ- Κώστας είχε αναλάβει να με μυήσει στα μυστικά του βουνού και να με ανεβάσει στην κορυφή του Μύτικα με την διαδικασία μαθήματος.

Διάλειμμα 2 ωρών και είμαστε επάνω στο κοφτό μονοπάτι για το οροπέδιο των Μουσών . Το κοφτό οδηγεί στα καταφύγια Χρήστος Κάκκαλος και Γιώργος Αποστολίδης ,μια διαδρομή ανηφορική και με πέρασμα χιονούρας με την βοήθεια συρματόσχοινου .Περνώντας κάτω από την σκιά στου Στεφανιού  τον θρόνο του Δια ,κοίταξα όπως έκανα τα προηγούμενα χρόνια να δω αν καθόταν εκεί ακόμα. Χωρίς  έκπληξη ειδα  ότι  καθοταν στον θρονο του όπως παντα. Αφού τον προσκύνησα σε 5 λεπτά έφτανα στο καταφύγιο του Κάκκαλου .Ο Μιχάλης ,ο Γιώργος ο φίλος που κάνει ντοκιμαντέρ, ο Αντώνης ,ο Ντι –ντι η Δημήτρης , ο Νίκος ,ο Πάνος ήταν εκεί σε κατάσταση θεϊκή σε στιγμή ηρεμίας και με μουσική υπόκρουση φλάουτου που έπαιζε  ο Δημήτρης και με καλωσόριζε. Στιγμή μοναδικά για οποιονδήποτε πεζοπόρο, που έχει αφεθεί στα χεριά της μαγικής φύσης. Οι εναγκαλισμοί έδιναν και έπαιρναν καθώς και τα δάκρυα  που δεν έλειψαν.

Σε λίγη ώρα ερχόταν και ο Μιχάλης με την Λύδια που συσταθήκανε και δεχθήκανε την ιδία θερμή υποδοχή.2650μ πάνω από τα σύννεφα το καταφύγιο θα είναι το σπίτι μας για σήμερα και εμείς οι πιο <<ψηλοί>> έλληνες. Το βραδύ ήταν ονειρικό τα θέματα  βουνίσια, καθώς έγιναν σχεδιασμοί για πιο ψηλά βουνά  Ίσως ποιος ξέρει!! Ανάψαμε την σόμπα του καταφυγίου καθώς η θερμοκρασία έπεσε στους 5 βαθμούς και κοιμηθήκαμε όπου  βρήκαμε ο καθένας μας. Αύριο θα παρακάμψουμε για λίγο το μονοπάτι για να επισκεφτούμε τον Μύτικα και από εκεί από την Κακόσκαλα ,θα ακολουθήσουμε και πάλι το Ε4 με κατεύθυνση βόρειο δυτική για Σκολιώ – Κοκκινοπηλό.

 

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΣΤΟ Ε4 ΗΜΕΡΑ 11η

Το βουνό μας αγκάλιασε και μας γέμισε δέος!!!

Ξυπνήσαμε χαράματα καθώς σήμερα θα χωρίζαμε από την Λύδια ,εμείς για Σκολιο, και αυτή για τα  Πριόνια. Ήπιαμε  ένα ποτήρι τσάι από τα χεράκια του Ντι-ντι ,και στην συνέχεια βγήκαμε έξω για μια αναμνηστική φωτογραφία με όλο τον κόσμο που ήθελε δεν ήθελε ξύπνησε μαζί μας.

Βέβαια από το πρωί  ξυπνήσαμε με Νεπαλέζικη μουσική ! Τα σύννεφα μας έπαιζαν το παιχνίδι τους και όλοι μαζί αποχαιρετιστήκαμε και πήραμε τον δρόμο για τα Ζωνάρια.

Στις πόρτες σταματήσαμε για να κάνουμε ένα βίντεο όταν άκουσα κάποιον να με φωνάζει! Γυρίζοντας δεν πίστευα στα μάτια μου!! Ο Μιχάλης ο Στύλος έτρεχε με το ποδήλατο του για να μας φτάσει καθώς μόλις είχε ανεβεί από το Λιτόχωρο .Μεγάλη συναισθηματική φόρτιση  καθώς τα χέρια μας δεν ξεκολλούσαν! Ήταν μούσκεμα στον ιδρώτα .Πήρα το ποδήλατο για να σας βρω στα γρήγορα μιας και έμαθα ότι τρέχεις αρκετά τώρα πια.! Ήταν τα λόγια του Μιχάλη και όπως πάντα δώσαμε την υπόσχεση ότι δεν θα χαθούμε. Θα ερθης  μαζί μας στο Νεπάλ? Με ρώτησε . Δεν ξέρω αποκρίθηκα, νιώθοντας τόσο γεμάτος αλλά και πολύ φορτωμένος με την δική μας περιπλάνηση στο Ε4 κάτι που ξέρω ότι δεν θα σταματήσει στον τερματισμό του μονοπατιού.

Περνώντας από το Στεφάνι σταμάτησα στον τάφο του φίλου μας Τυρνίνη και των άλλων 5 που χάθηκαν άδικα το 1976 . Ο καιρός αλλάζει και τα σύννεφα μας σκεπάζουν. Την είδα εγώ την δουλειά αλλά τι να κάνω!!

Προτρέπω τους υπόλοιπους να ανοίξουμε βήμα και έτσι σε λιγο φτάναμε  στην βάση από το Λούκι του Μύτικα. Βέβαια αυτό το κορίτσι η κυρία  Λύδια, ήταν συνεχώς περίμενε και στάσου εδώ και εκεί!! Τα πήρα στο κρανίο, κλασικά, και την υποχρέωσα να βάλει την κάμερα της μέσα στην θήκη της να αφοσιωθεί στην ανάβαση γιατί το Λούκι είναι ένα επικίνδυνο σημείο.

Όταν πέρασε μπροστά από τις ταφόπλακες των συγχωρεμένων κατάλαβε γιατί μας άκουσε όλος ο Όλυμπος.

Σχεδόν όλη την διαδρομή την κάναμε ελεύθερη αναρρίχηση και έπειτα από μισή ωρίτσα φτάναμε στην ψηλότερη κορυφή της Ελλάδας μας. Πάντα το συναίσθημα της προσπάθειας για την κατάκτηση  της κορυφής είναι διαφορετικό .Είναι ένα μεγαλείο που σε ανταμείβει ηθικά. Βέβαια το κομμάτι ασφάλεια είναι το κυριότερο και για το λόγο αυτόν έχουν τοποθετηθεί πρόσθετες ασφάλειες και δίνονται οδηγίες προς όλους όσους θέλουν να επιχειρήσουν ανάβαση σε αυτές από όλα τα καταφύγια. Μετά την αναμνηστική φωτογραφια πηρα να δώσω τα νέα μας στο ραδιόφωνο .Εκεί ως εκ θαύματος η κουνιστή τηλεφωνία έπιανε καλα. Ας είναι καλά ο Φωκάς που μου διάλεξε κινητό!!

Ωρα για κάθοδο αλλά ο κύριος Δίας είχε άλλα σχέδια. Άρχισε μια ψιλή βροχούλα πράγμα που θα δυσκόλευε την κάθοδο μας, και σαν να μην έφταναν όλα αυτά έπεσε και η ομίχλη. Ο Μιχάλης με την Λύδια με κοιτούσαν με απορία αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις πρυτανεύει η λογική και φυσικά η πείρα.

Σταματήσαμε σε ένα πέρασμα της σκάλας και αφού καθάρισε ο καιρός και βλέπαμε συνεχίσαμε την κάθοδο πάνω στα βρεγμένα βράχια που χρειάστηκε να λιώσουμε τα παντελονάκια μας. Ο καιρός τα δικά του και πάλι σε λίγη ώρα αλλά είχα φτάσει στο πέρασμα και έρχονταν ξωπίσω μου και οι άλλοι. Βγαίνω από την σκάλα και αντικρίζω αμέσως την σήμανση του μονοπατιού.  Εδώ είμαστε!

Αφού δώσαμε την συνέντευξη μας, με την Λύδια αποχαιρετιστήκαμε και πήραμε αντίθετες κατευθυνσεις. Ήμασταν ένα και γεμάτοι μαζί με τον Μιχάλη καθώς ανεβαίναμε στο Σκολιό. Η βροχή δεν σταμάτησε παρά μόνον όταν περάσαμε κάτω από την κόψη της κορυφης. Το θέαμα στον ορίζοντα μεγαλειώδες και εμείς στα 2911μ να κατεβαίνουμε κάτω προς το Χρηστάκι, και από εκεί στον Κοκκινοπηλό.

Καθώς το μονοπάτι μας περνά, για μερικά χιλ. στον δρόμο ένας φορτωτής έκανε μια διακριτική διαπλάτυνση, αλλά άθελα του έριξε ένα παλαιό στύλο με σήμα του μονοπατιού. Έτρεξα να το σηκώσω αλλά έσπασε και το πήρα μαζί μου καθώς η αντικατάσταση του είχε γίνει ήδη απέναντι.

Επάνω στο σήμα ήταν γραμμένες αρκετές ιστορίες αγάπης, από τα έτη 1988 και μεταγενεστερα .<<Γιωργος και Έφη για πάντα αγαπημένοι επάνω στο μονοπάτι της ζωής>>. Τι να πω όταν το διάβασα φωναχτά στο Μιχάλη βουβαθήκαμε και οι δυο για αρκετή ωρα. Αφού κατηφορίσαμε για κάνα 2ωρο ακούσαμε την κόρνα του Γιώργου , { ο Γιώργος είναι ο κινηματογραφιστής του Μαραθωνίου} αλλά και τα μπουμπουνητά και τις αστραπές να έρχονται απειλητικά. Θελαμε καμία ωρίτσα ακόμη για τον Κοκκινοπηλο αλλά πήγαμε ως τα Καλύβια με τον φίλο μας καθώς η βροχή δεν έλεγε να σταματήσει!!

Πήραμε το αυτοκίνητο μας και πήγαμε στον Κοκκινοπηλό. Το καφεδάκι στην πλατεία του χωριού απαραίτητο η ώρα όμως κάπως ακατάλληλη για συνεχεια. Περπατούσαμε από τις 7:00πμ ασταμάτητα.

Ντύθηκα ξανά και πήρα το ποδήλατο με κατεύθυνση το Λιβάδι Ολύμπου.

Πήρα την Καλλιόπη από την διασταύρωση και την ρώτησα αν ο Ξενώνας Λανάρι ήταν ανοιχτός.  Στην άλλη άκρη του σύρματος άκουγα αρνητική απάντηση αλλά κάτι εναλλακτικό σκέφτηκε η φίλη και φανατική ακροάτρια του σταθμού μας, με τον σύζυγο της, θα ήταν στην διάθεση μας. Καθως ήμουν μούσκεμα από την βροχή δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να στήσουμε τις σκηνές μας στην ύπαιθρο.

Φτάνοντας εκεί δεν πιστεύαμε στα μάτια μας τι εννοούσε η Καλλιόπη.

Ένα φανταστικό παραδοσιακό καταφύγιο πέτρινο σε μια θέση μπαλκόνι στον Όλυμπο και  Πιέρια στα δυτικά και από την μεριά τής Ελασσόνας ατελείωτη θέα .

Από την μέρα που ξεκινήσαμε αυτός ο κόσμος μας στηρίζει παντού ,και μας δυναμώνει καθημερινά. Έκανα τον σταυρό μου και ευχαρίστησα τον θεό για όλα όσα έκανε για εμάς μέχρι την στιγμή εκείνη!!

Σε λίγο πέσαμε με τα μούτρα στο φαγητό καθώς κάναμε μια ωραία λαχταριστή μακαρονάδα. Πέσαμε σαν κοτόπουλα για ύπνο  βλέποντας τα αστέρια να κατηφορίζουν στην γη, η ανάμνηση του Όλυμπου μας μαγευε ακόμα καθώς έκλειναν τα μάτια μας.

 

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΣΤΟ Ε4 ΗΜΕΡΑ 12-13

ΛΙΒΑΔΙ ΟΛΥΜΠΟΥ- ΜΕΤΕΩΡΑ

ΜΕΤΕΩΡΑ –ΑΝΘΗΡΟ- ΑΡΓΙΘΕΑ

ΑΡΓΙΘΕΑ- ΑΓΡΑΦΑ

Είπαμε καλημέρα με  φρέσκες τις αναμνήσεις μας από τον Όλυμπο. Η διαμονή στο Καταφύγιο του Λάζαρου ήταν η καλύτερη για μας και για την μικρή Στέλλα που σηκώθηκε σέλωσαν ένα από τα άλογα του κτήματος με τον Ευριπίδη ,και πεζαν για αρκετή ώρα.

Μια ανασύνταξη στα απαραίτητα του εξοπλισμού και ξεκινούσαμε για μια μεγάλη διαδρομή ευτυχώς αρκετά ποδηλατική. Από το Λιβάδι κατηφορίζοντας προς το Σαραντάπορο στρίψαμε από το βενζινάδικο και πήραμε τους δρόμους προς τα χωράφια και τα αμπέλια της περιοχής με ταχύτητες μεγάλες.

Ξεπεράστηκε η κούραση της ανάβασης καθώς ήμουν σε καλή φυσική κατάσταση

Η διαδρομή δεν μπορώ να πω ότι με ξετρέλανε καθώς στον κάμπο έκανε πολύ ζεστή οι αλωνιστικές μηχανές μάζευαν το σιτάρι και το μονοπάτι ήταν λιγάκι αδιάφορο αλλά ήθελα να το κάνω και να γνωρίσω και αυτό το τμήμα του. Φτάνοντας στην Τσαπουρνιά οι κάτοικοι του χωριού άκουγαν τον κύριο Διαμαντόπουλο στο καφενείο του χωριού και χειροκρότησαν όταν έφτανα στην μεγάλη πέτρινη βρύση για να γεμίσω το παγούρι μου.

Από το Λιβαδερό προς την Δεσκάτη ήταν μια διαδρομή του μονοπατιού επάνω σε άσφαλτο με την σήμανση ευδιάκριτη μέσα στα χωριά.  Ευτυχώς τα σύννεφα με προστάτευαν και  οι βροντές με ωθούσαν να πάω όλο και πιο γρηγορα. Μετά από μια στάση στο Λουτρό ο Μιχάλης καβάλησε το ποδήλατο για να μου κάνει παρέα μιας και πέρασα τις 5 ώρες και σήμερα. Μια μεγάλη ανηφόρα και φτάναμε στην Δεσκατη. Οι πρώτες σταγόνες έρχονταν να μας δροσίσουν ,καθώς μετά την Δεσκάτη το μονοπάτι έμπαινε σε δασικό δρομο ,και τα δέντρα  θα μας προστάτευαν αρκετά! Μετά το δίωρο φτάναμε στο Καστράκι των Μετεώρων υπό δυνατή βροχόπτωση και ευτυχώς το αμάξι ήταν ήδη εκεί και η σκηνή στημένη.

Σήμερα τερματίσαμε πολύ καθαροί χωρίς σκόνη και με πλυμένα τα ρούχα και τα ποδήλατα μας .Μια βουτιά στην πισίνα του Camping Βράχος μας ξύπνησε και μας ξεκουρασε. Ευκαιρία για μπουγάδα και λίγα ψώνια στην Καλαμπάκα.

Λίγοι παλιοί φίλοι μας είδαν στην Ντουπιάνη το βραδάκι καθώς κοιτούσαμε τις διαδρομές με τον Μιχάλη και χαρήκαμε την συντρόφια τους μάθαμε τα νέα τους και ακούσαμε για νέες διαδρομές, και μεγάλους βαθμούς δυσκολίας.

Πρωινό ξύπνημα στις 7:30πμ την επομένη και πορεία προς το Χωριό Γλυκομηλιά.

Καλό ζέσταμα ετοίμασα τους δευτέρους τροχούς που είχα καθώς η παρέα στην πλατεία του χωριού έλεγε ότι προς το καταφύγιο του Κόζιακα δεν πάει κανείς  γιατί  έχουν πέσει βράχια και το μονοπάτι είναι κλειστό .Καλού κακού πήρα στο σακίδιο μου και τα μποτάκια μου γιατί ποτέ δεν ξέρεις. Η παρέα της πλατείας καθόταν κάτω από τον μεγάλο πλάτανο και απολάμβανε την δροσιά του καθώς η μέρα και σήμερα ήταν πολύ θερμή. Μια αναμνηστική φωτογραφία στην αρχή του μονοπατιού και στο επόμενο λεπτό ξεκινούσα για να πάω στο Περτούλι και από εκεί στην Ελάτη.

Άγνωστος πόλεμος η διαδρομή κλειστές  στροφές η κλίση ανέβαινε γλυκά με θέα τις πλαγιές του όρους Κλεινός στα αριστερά και μπροστά την άγνωστη φύση  του Κόζιακα που έμοιαζε πολύ με Rainforest στην Μαλαισία παρά με Ελλάδα. Νομίζω ότι κάτι τέτοιο σας είπα και όταν περάσαμε από το Όρος Δύσορο το θυμάστε?

Ένα ίχνος Αρκούδας αποσπάσει την προσοχή μου και βγάζω την φωτογραφική μου να το αποθανατίσω .Οι αρκούδες κατεβαίνουν σε τέτοια σημεία για να βρουν νερο, και τροφή.

Πολλά πεσμένα βράχια κορμοί και το μονοπάτι φραγμένο. Πίσω δεν γυρίζω αλλά ειδοποιώ τον Μιχάλη στον ασύρματο να έχει τον νου του σε περίπτωση που αλλάξω πορεία. Ποδήλατο δεν κάνεις πάντως και τα μποτάκια μου ήταν η καλύτερη επιλογή.

Μετά  από μιάμιση ωρίτσα περιπλάνησης βγήκα στον δρόμο για το καταφύγιο ,αντικρίζοντας την γνώριμη εικόνα του σήματος του μονοπατιουΕ4.

Από το αλτίμετρο καταλάβαινα ότι έφτανα κοντά στο Περτουλι και το επιβεβαίωνα προσανατολίζοντας τον χάρτη. Ανέβηκα στο ποδηλατάκι μου που το χτύπησα αρκετά σήμερα και κατηφόριζα καθώς ήμουν απέναντι από την πίστα του χιονοδρομικού, και το νέο σαλέ της εγκατάστασης.

Το μονοπάτι κατηφορίζει στην άσφαλτο επάνω προς Ελάτη με εμφανή σήμανση περνά από 4 πηγές επάνω στον δρόμο με  ταβέρνες και δυο ξενώνες, για να μας αλλάξει την πορεία μας για το χωριό Στουρναρέικα προς τα δυτικά.

Από εδώ η αναφορά για το μονοπάτι ήταν να πάρουμε μεταφορικό μέσο για την Αργιθέα, αλλά εμείς ανηφορίσαμε από τα Στουρναρέικα στην θέση Γκρομπά και δεν το μετανιώσαμε!! Να πάτε οταν αδειάσετε ήταν φανταστικά . ! Η  εικόνα της Πίνδου με την εικόνα των Ορεινών Αγράφων να ενώνονται στον ουρανό τα αλπικά λιβάδια καταπράσινα τα χωριουδάκια μινιατούρες και τα αυτοκίνητα που κινούνταν στην άσφαλτο σαν μικρά playmobil ήταν μια εικόνα με χίλιες λέξεις. Δεν ξέρω πόσες φωτο έβγαλα αλλά πήρα σίγουρα πολλές  μαζί με αρκετό οξυγόνο  και μια γεμάτη ανάσα ανακούφισης.

Ζω στην πιο όμορφη χώρα του κόσμου. Κανένα μέρος δεν έχει να ζηλέψει η χώρα μας εν γνώσει αυτά που σας γράφω.

Στην θέση Γκρομπά δυο Έλληνες τσομπάνηδες μας χαιρετούσαν και μας έδειχναν τον δρόμο που θα ακλουθούσαμε .Με θέα πλέον τον Νομό Τρικάλων  και κάτω στο βάθος την Πύλη Τρικάλων, σκαρφαλώναμε στο διάσελο της ορεινής Αργιθέας με κατάληξη το χωριό Ανθηρό. Εδώ σε επικοινωνία που είχαμε με τον Δήμαρχο ανακαλύψαμε έναν φίλο παλαιό γνώριμο των ελληνικών βουνών και μέλος του ΕΟΣ Αθηνών τον κύριο Καναβό Χρήστο. Στο πέρασμα επάνω στα 1700μ αντίκριζα μια άλλη ομορφιά που λέγεται Αργιθέα με πινακίδες αυτήν την φορά σε ολόκληρο το μήκος της διαδρομής και με ανηφόρα σε όλα τα αξιοθέατα που περνούσαμε.

Έξω από κάθε χωριό και ένας αναρτημένος χάρτης υπενθύμιζε την πορεία και τα σημεία που βρισκόμασταν. Ούτε στους ολυμπιακούς της Αθήνας είδαμε τέτοια σήμανση. Το πέρασμα σε μια άλλη εποχή ήταν και πάλι πραγματικότητα . Παιδιά  έπαιζαν στην αυλή του πετροχτιστου παλαιού σχολείου και εκκλησίας που είναι ενωμένα.  Μας σταμάτησαν και μας ρωτούσαν διάφορα .Όταν ήρθε το αυτοκίνητο πίσω μου τους δώσαμε ότι περιοδικά είχαμε και μια μηχανή  20 φωτογραφιών μιας χρήσης για να θυμούνται τις διακοπές τους στο χωριό.

Φτάνοντας στον Ανθηρό τα ποδαράκια μου πονούσανε πολύ και ήθελα να πέσω εκεί που ήμουν και να μην με ενοχλήσει κάνεις. Αλλά μόλις ήρθε ο Δήμαρχος άλλαξα γνώμη καθώς με την ζωντάνια του και την ενεργητικότητα του μας ξεσήκωσε. Σήκω πάνω Παντελή και άστα αυτά μου είπε έχουμε δρόμο να κάνουμε. Κι άλλο είπα, δεν έκανα αρκετό σήμερα? Πρόσθεσα εγώ . Θα σας πάω να τσιμπήσετε κάτι και να γνωρίσετε την περιοχή μας ειπε..

Η γνωριμία με την περιοχή ήταν εγκάρδια καθώς ανακάλυπτα και φίλους του εξάδελφου μου Τάκη Καρμίρη κάποτε στρατιωτικού γιατρού της περιοχής στα πολύ δύσκολα χρόνια , τότε που έκανες από το Μουζάκι 2,5 ώρες να ανεβείς εδώ πάνω.

Ξέχασα και την κούραση με την  καλή  διάθεση όλων άλλαξε καθώς χαιρόμασταν την ζεστή φιλοξενεια. Πέρασε όλο το χωριό από εκεί σφίξαμε όλα τα χέρια και ένας Δήμαρχος με κεφαλαίο το Δ είχε κάνει αυτό που λέμε <<φιλί της ζωής.>> σε έναν τόπο εγκαταλειμμένο.  Ο Θόδωρος ένας μελαχρινός τύπος χαμογελαστός  φιλόξενος , ήταν ο άνθρωπος που είχε τον δεύτερο ξενώνα της περιοχής το Κατούσι, όνομα που έδωσε από το ομώνυμο χωριό δίπλα στο Ανθηρό. Καινούργιος ξενώνας 9 δωματίων που αναζωπύρωσε το χωριό και σχεδόν κάθε δεύτερο Σάββατο Κυριάκο ανεβαίνουν οι κάτοικοι που ζουν στα  αστικά κέντρα και χαίρονται την συντρόφια τους καθώς όλα τα τραπέζια ενώνονται σε μια παρέα που ζει και απολαμβάνει την κοινωνία καθώς  επικοινωνεί  μεταξύ της.

Το πρωί κατεβήκαμε στη Καριά και στο περίφημο μονότοξο γεφύρι της περιοχής ενα θαυμα της αρχιτεκτονικής που σε λίγο καιρό όταν ολοκληρωθεί η περίφημη εκτροπή του Αχελώου θα σκεπαστεί από τα νερά.

Στην συνέχεια η Αργιθεα βρέθηκε στον δρόμο μας και από τα καφενεία οι κάτοικοι κοιτούσαν παράξενα έναν τρελό με σάκο στην πλάτη να φωτογραφίζει ταμπελίτσες και σπίτια. Στην κορυφή για Καράβα  μας περίμενε ο Δήμαρχος λειτουργώντας ως οδηγός μας πήγαινε  πάνω από το Διάσελο στο Πέτριλο σε μια πολύ ξεχωριστή παρεα .Η διαδρομή μας στον αυχένα του βουνού Καράβα είχε θέματα κι από τις δυο μεριές.

Η μια την μεριά των Τρικάλων και η άλλη την μεγαλόπρεπη θέα των Αγράφων.

Πάλι σε τραπέζι βρεθήκαμε και η ώρα περνούσε. Ένας φίλος ο Κώστας μας πήγε να επισκεφτούμε τον καταρράκτη που είχε ανακαλύψει και αναδείξει ο ίδιος.

Ωραίο θέαμα και με σήμανση μονοπατιού, επισκέψιμο, σημείο αναφοράς είναι ο ξενώνας του χωριού Πέτριλο << τα λιβάδια>> αν βρεθείτε εκεί ρωτήστε που πέφτει ο καταρράκτης πρώτα και μετά να φάτε γιατί το φαγητό τους είναι καταπληκτικό.

Αναχώρηση και πορεία γι α τα Άγραφα  που ήταν κάπως μακριά .

Ο Μιχάλης  ήθελε να με ακολουθήσει αλλά ο καημένος μετά από λίγα χιλιόμετρα  με έχασε. Μαγεύτηκα από την θέα που συναντούσα  έκανα ασταμάτητα πετάλι και δεν κουραζόμουν ήθελα όλους σας να σας πάρω τηλέφωνο και να σας πω που να πατέ για διακοπές. Η απογευματινή δροσιά  με ξεκούραζε αφάνταστα  ο ρυθμός ανέβαινε  και το πέρασμα στα Άγραφα ήρθε χωρίς να το καταλάβω. Αποτυπώθηκαν χιλιάδες εικόνες στο μυαλό μου και χιλιάδες συλλογισμοί έγιναν για το πότε θα ξανά έρθω εδώ! Βρέθηκα  να ποδηλατώ  δίπλα στον ποταμό Αγραφιώτη που τα νερά του δεν ήταν και τόσο υπερήφανα όπως παλιά. Η ταμπέλα έλεγε Άγραφα 4 χιλ. αλλά θυμόμουν ότι στο τέλος η ανάβαση ήταν παλούκι καλό!! Έσφιγγα το τιμόνι πολύ σφιχτά και δεν άλλαζα εύκολα τέμπο, η ανάβαση πολύ απαιτητική από τα 750μ σε λίγη ώρα βρέθηκα στα 900μ και έφτανα μετά από ένα τέταρτο στην πλατεία των Αγράφων. Δεν θυμάμαι κάποιος να μας χαιρέτησε μάλλον σαν ούφο μας είδαν αλλά  στην είσοδο ακριβώς ήταν ο Δημήτρης με τις πέστροφες φίλος καλός του δικού μας Αποστολίδη . Καθώς είδα το αυτοκόλλητο του Αλέκου του μίλησα και το χαμόγελο ήταν διάπλατο στα χείλη του.

Ελάτε εδώ στην καλύβα την δική μου να μείνετε. Και έτσι κάναμε στήναμε τις σκηνές μας κάτω από τον πλάτανο δίπλα στο ποτάμι. Πήραμε και ρεύμα και φορτίσαμε όλες τις μπαταρίες μας.

Η κούραση είναι εμφανής αλλά έχουμε μπει σε ένα πρόγραμμα πολύ καλό με αποτελέσματα. Λόγου χάρη δεν κουραζόμαστε αμέσως όπως στην αρχή, τα χιλιόμετρα έχουν αυξηθεί κατά πολύ, ο ιδρώτας είναι σε ικανοποιητικά επιπεδα, και οι αποστάσεις μαζεύονται σε ικανοποιητικό χρόνο.

Δεν σας έχουμε πει κουβέντα για τον εξοπλισμό μας μιας και ήταν νέος και τον τεστάραμε καθημερινά, ή αν θέλετε καλύτερα τον μαθαίναμε. Αλλά σήμερα θα σας πω ότι είναι κορυφή όλος. Το ποδήλατο μου είναι ένα πανάκριβο  Santa Cruz  full suspension με πολύ καλά ανταλλακτικά. και τροχούς .Τα σακίδια μας είναι Camel back με δοχεία νερού ενσωματωμένα μιας και οι ανάγκες για νερό είναι τεράστιες καθημερινά. Τα ρούχα μας είναι  Salomon , Lafuma ,leap  με πολύ καλά  τεστ. Κομμάτι μας που δεν το  αποχωριζόμαστε  είναι τα μπλουζάκια pearl izumiSalomon  , pearl izumi  σε διασχίσεις ανάλογες με την δυσκολία του μονοπατιού.

Το γραφείο μας είναι ο<<Σωκρατης>> ένα Nissan Navarra  200hp oλοι τον  αναγνωρίζουν στην επαρχία σαν τον καλό αγρότη. Ένα πολύ δυνατό Cooler της Wayko  μας εξασφαλίζει παγωμένο νεράκι και διατηρεί τα φρούτα μας δροσερά.

Ένα φωτοβολταικο σώμα για να φορτίζουμε τις μπαταριές μας και τον υπολογιστή.

Καθώς και την αγάπη όλων σας που είναι το απαραίτητο εξάρτημα μας.

 

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΣΤΟ Ε4 ΗΜΕΡΑ 14η

ΑΓΡΑΦΑ- ΚΡΙΚΚΕΛΟ

Κυριακή πρωί και η καμπάνα της εκκλησίας χτύπησε στις 7:00πμ .Γύρισα από την άλλη μεριά καθώς νύσταζα ακόμη και πονούσε η μέση μου από την καταπόνηση των προηγούμενων ημερών. Σηκωθήκαμε αργά- αργά και ετοιμάζαμε πρωινό όταν ήρθε ο Δημήτρης και μας έφερε τραχανά για πρωινό λέγοντας ότι είναι πολύ θρεπτικό και θα πάρω πολύ δύναμη.

Έτσι και έγινε καθώς κατηφόριζα για την διασταύρωση ένιωθα και πάλι καλά παρόλη την κούραση . Βλέποντας το φαράγγι της τρύπας απέναντι στο νου μου ήρθε  η παρέα των φίλων μου Άγγελος , Γιώργος, Σίλα, Μάριος και ο Ντοτόρε Χάρις, κατακτητής των Ιμαλαΐων .Θα τους ξεσηκώσω να έρθουμε εδώ κάποια φορά είναι ένα μνημείο της φύσης αθάνατο.

Στον δρόμο συνάντησα αρκετούς ξένους τουρίστες με νοικιασμένα τζιπάκια να χαίρονται το κάτι άλλο που ίσως δεν μπορούν να βρουν στις πατρίδες τους.

Από Άγραφα μέχρι τον Κρεντή  το μονοπάτι παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον καθώς περνά δίπλα και πάνω από τον Αγραφιώτη ποταμό, με εναλλαγές διάφορες που μπορείς να καταλάβεις την πορεία της περιοχής μέσα στον χρόνο

Χαρακτηριστικές είναι οι παλαιές  στρατιωτικές  γέφυρες που ένωναν τις δυο όχθες του ποταμού, και δίπλα ακριβώς βλέπεις τις νέες που χωράνε και ένα φορτηγό.

Αρκετοί καταρράκτες σχηματίζονται ,με αρκετές δροσερές πηγές στον δρόμο επάνω.

Χαρακτηριστικό είναι το  γνώρισμα των πολλών πηγών που είχε η Ευρυτανία, και τις ταλαιπωρίας που τραβούσαν οι διαβάτες κατά τις μετακινήσεις τους.

Στον Κρεντή προχωρεί ένα νέο κομμάτι του δρόμου  επάνω στην χάραξη του Ε4 πολύ μεγάλο αλλά χρειάζεται υποδομή καθώς είναι επάνω στην κοίτη του ποταμού.

Κατηφορίζοντας στο Κερασοχωρι δεν αισθάνομαι τίποτα από την μεγάλη ανάβαση της διαδρομής. Ο ήλιος καίει και δροσίζομαι καθώς κατεβαίνω  περνώντας από σκιερά μέρη. Στην Βίνιανη και δεν έχει ψυχή, όλοι κάπου έχουν πάει, συνεχίζω να κατεβαίνω και περνώ από ένα  πυροφυλάκιο επανδρωμένο πού με χαιρετούν οι πυροσβέστες δίνοντας μου κουράγιο .Στο Πάρκιο φέτος είναι  η παιδική κατασκήνωση του ΕΟΣ Αχαρνών που περνώ και χαιρετώ καθώς τα περασμένα χρόνια  έκανα δραστηριότητες στα παιδιά αυτά.

Το Καρπενήσι ζεστό καλοκαιρινό και στην πλατεία στάση για δροσερό νερό και καφεδάκι με παράξενες ματιές να ελέγχουν τα πάντα. Το πέρασμα από το Μουρίκι έχει αλλάξει καθώς έχει μπει άσφαλτος αλλά περνώντας το διπλανό μονοπάτι βρέθηκα στον δρόμο για την Αναιδή όπου και εκεί έγινε άσφαλτος. Κατηφορίζω για Κρικκελο και σταματώ καθώς έχω γίνει σαν παπαρούνα σήμερα και έγραψα αρκετά χιλ. Πόσα?

95χιλ.!! Εδώ το μονοπάτι κατεβαίνει κάτω στον Κρικελοπόταμο και ανηφορίζει προς το χωριό Στάβλοι , μέσα από πυκνό δάσος οξιάς έχει χρόνια να καθαριστεί. Η σήμανση παραμένει ακόμα και μέσα στα αδιαπέραστα σημεία, καθώς προστατεύονται από τις ακτίνες του ήλιου. Στο Σταυροπήγιο που το ψάχναμε νομίσαμε προς στιγμήν ότι χαθήκαμε καθώς στο χωριό που κατηφορίσαμε έγραφε, Ά

Άμπλιανη!! Ρωτώντας στην πλατεία του χωριού με τον γέρο πλάτανο και την εκκλησία του 1866 ένας μεγαλόσωμος κύριος, μας ρώτησε από πού είμαστε. Απαντήσαμε από την Μακεδονία και απευθύνθηκε στην κύρια που ήταν μέσα σε ένα κατάστημα, λέγοντας βάλε σε ένα δίσκο  μεζεδάκια και σερβίρισε τα παιδιά. Από την κούραση μόνο για μεζεδάκια δεν ήμασταν καθώς κοιτούσαμε που θα κοιμηθούμε. Η ζωή στην πλατεία παραδοσιακή με αρκετές παρέες σε σύγκριση με τα Άγραφα, και με πολύ νεολαία κάθε ηλικίας ,καθώς οι περισσότερες οικογένειες ζουν σε κοντινά αστικά κέντρα όπως το Μεσολόγγι και την Λαμία.

Την επόμενη το  πρωί άρχιζε μια δύσκολη διάσχιση από την Άμπλιανη στην Αρτοτίνα, πυξίδα αγάπη γλυκεία μου γιατί σημάδια δεν βρίσκονται. Με πέρασμα από το χωριό Μανδρινή και Λεύκα βγήκα στην Γραμμένη Οξιά ,όπου ανεβαίνει και εδώ καινούργιος δρόμος. Το αμάξι δεν ήταν πουθενά έτσι κατέβηκα στον Μόρνο και πέρασα απέναντι για την Αρτοτίνα ,αλλά δεν μπόρεσα να περάσω από την ζούγκλα και έκανα οτοστόπ σε διερχόμενο αγροτικό με άσματα Καζαντζίδη.

 Καφεδάκι στην πλατεία και ήρθαν μετά από ώρα ο Μιχάλης που ταλαιπωρηθήκαν καθώς χαθήκαν στην Σαράνταινα  αφού η σήμανση είναι ανύπαρκτη. Μια διαδρομή πολύ εντυπωσιακή και με υψόμετρα κοντά στα 1800μ και 1150μ, αρκετά περιηγητική και κατάλληλη για εξορμήσεις εναλλακτικές.

Η Αρτοτίνα λέγετε ότι είναι η πατρίδα του Αθανάσιου Διάκου, και λέω λέγεται γιατί 23χιλ. πιο κάτω κάποιοι άλλοι διεκδικούν την καταγωγή του και λέω για το χωριό  Αθανάσιος Διάκος .Στην Αρτοτινα θα βρείτε πολύ καλή σήμανση και μεγάλο χάρτη αναρτημένο με την διαδρομή και τα ωράρια για να πάτε στον Αθανάσιο Διάκο και τα Βαρδούσια  Αν είστε περαστικοί κάντε μια βόλτα στα στενά δρομάκια που τα σπίτια ανήκουν όλα στον προηγούμενο αιώνα. Διανυκτέρευσα στον δρόμο κάτω από το Γιδοβούνι στα 1500μ ακούγοντας νερά που δεν μπορούσα να βρω γιατί κοιμόμουν όρθιος. Έμεινα σε ένα γιατάκι με θεόρατες οξιές, γύρω μου να με φιλάνε , η μάχη στον ουρανό συνεχιζόταν καθώς τα αστέρια είχανε αγώνες πτώσεως , μονό που δεν έχω καταλάβει ποιος βγαίνει νικητής κάθε φορά.

Το ξημέρωμα περπατούσα και πάλι καθώς η πρωινή δροσούλα με ξύπνησε με καλή διάθεση. Στον δρόμο επάνω χιλιάδες μελίσσια και μια οικογένεια παραγωγών να ελέγχει την διαδικασία της αναπαραγωγής. Εγώ καλημέρα είπα αλλά μάλλον τους ενόχλησα, γιατί τους είπα να προσέχουν την φωτιά ..Περπατώντας προς τα Μουσουνιώτικα λιβάδια αντίκρισα και πάλι την σήμανση του μονοπατιού ,και αισθάνθηκα πολύ όμορφα. Κάθε μέρα που περνά και γνωρίζω αυτόν τον τόπο μέσα από το μονοπάτι Ε4 ,τον αγαπώ όλο και πιο πολύ, και τον πονώ περισσότερο.

Στην παρέα προστεθήκαν και δυο φύλακες των κοντινών κοπαδιών που περπάτησαν ως το διάσελο του καταφυγίου μαζί μου ,συνοδεύοντας με σαν τιμώμενο πρόσωπο.

Διαδρομή ομαλή σε αλπικό τοπίο και ένα πανόραμα κορυφών  ανοιγόταν μπροστά μου. Το καταφύγιο των Βαρδουσίων από κάτω σε θέση πλεονεκτική που δεν θέλεις να φυγεις απο εκει καθώς προσπαθείς να ρουφήξεις όλο αυτό το θαύμα μέσα σου και να το πάρεις μαζί σου.

Ταμπελακια παντού απότομη κατηφόρα . Τον Αθανάσιο Διάκο δεν τον είδα ακόμα, αλλά στον δρόμο με βρήκε ο Μιχάλης που ανησύχησε καθώς δεν έδωσα σημεία ζωής λόγο κινητής τηλεφωνίας που είναι ανύπαρκτη στα βουνά μας. .Και έλεγα ένα ζεστό τσαγάκι τώρα να πίναμε. Ευτυχώς η Στέλλα είχε έτοιμο σαντουιτσ. και τσάι στο θερμός. Κατηφορίσαμε  πηγαίνοντας προς το χωριό Στρόμη όπου εκεί θέλω παρόλη την αϋπνία μου να κάνω με το  ποδήλατο  το τμήμα αυτό και να χαλαρώσω από τα χιλιόμετρα του περπατήματος. Διαδρομή πανέμορφη μέσα από πυκνή Πεύκη και οξιές, και θέα την Γκιόνα που πρώτη φορά την αντίκρισα χωρίς σύννεφα, ομίχλη, χιόνι, κι όλα τα κακά της μοίρας του χειμερινού βουνού.

Καταπληκτική διαδρομή για ποδήλατο, ο δρόμος αρκετά ομαλός ,και με ένα ανοδικό αεράκι μέσα στο κατακαλόκαιρο που βοήθα τον κάθε αθλητή να κάνει όλο και πιο ευχαριστη και απολαυστική την περιήγηση του. Τα παιδιά με περίμεναν στην Καλοσκοπή  όπου ήθελα να δω το άγαλμα του Άρη Βελουχιώτη ,και το Λαογραφικό μουσείο που συγκέντρωσε όλο τον παλιό πολιτισμό του χωριού.

Και εδώ αρχίζει ένα νέο παιχνίδι , με την φύση καθώς ο δρόμος πλέον είναι φαρδύς και με παρά πολύ πούδρα σκόνης επάνω του .Εγινα χάλια  καθώς αντίκρισα την εξόρυξη του Βωξίτη και τις μεγάλες νταλίκες που μετέφεραν το μετάλλευμα.

Δεν είδα μέχρι τώρα και κανέναν οικολόγο, ορειβάτη, να διαμαρτυρηθεί γι αυτο!

Αυτό μάγκες είναι έγκλημα ! Αλλά όπου δεν μπορούμε να μιλήσουμε κάνουμε τουμπεκί!! Αλλά για γυμνές ποδηλατοδρομίες, και χαζές διαμαρτυρίες πρώτοι και ορθολογικότατοι.

Μέσα στην σκόνη έφτανα στην πλατεία της μαρτυρικής Καλοσκοπής μπροστά στο μνημείο των πεσόντων από τα στρατεύματα κατοχής. Η κύρια Βούλα Γεωργιάδου ήταν εκεί και με υποδέχτηκε με ένα γλυκό κουταλιού και κρύο νεράκι.

Επισκεφτήκαμε το Μουσείο και είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε όλη την ιστορική διαδρομή του χωριού ,και να μάθουμε πολλά για τα επαγγέλματα από τα εκθέματα που υπήρχαν μέσα σε αυτό. Το σήμα του μονοπατιού βρίσκει την γωνία του μουσείου, και τον παρακείμενο διπλανό ξενώνα της κυρά Γιούλας που είναι εκεί 12 μήνες τον χρόνο με δωμάτια καθαρά  και πολύ λογικές τιμές .Αλλά και με θέα και φιλοξενία μοναδική. Κάτι πόνοι στην κοιλιά της μικρής μας αναγκάζουν να πάμε στο κοντινό κέντρο υγείας καθώς πονούσε αρκετά. Κατεβαίνοντας μας χτύπησε ένας Λίβας πολύ θερμός και κλείσαμε τα παράθυρα και κοιτάζοντας την εξωτερική θερμοκρασία είδαμε να γράφει 38 βαθμούς. Στα βουνά επάνω είναι διαφορετικά τα πάντα ! εκεί λειτουργεί η μαμά φύση και καλύπτει οτιδήποτε ρυπογόνο στέλνουν οι βιομηχανικές περιοχές.

Μας λύπησε καθώς στην μοναδική φορά που είδαμε ειδήσεις ακούσαμε ότι από το Μουρίκη Ευρυτανίας που περάσαμε κάηκε ένα τμήμα του δάσους! Μας πόνεσε γιατί προχθές ήμασταν εκεί και λέγαμε τι καλή δουλεία που έκανε το δασαρχείο καθαρίζοντας τις πευκοβελόνες, αλλά μας φόβισαν οι μελισσοκόμοι που ανάβουν ίσως την μοναδική φωτιά στο δάσος για να αποφύγουν τσιμπήματα των μελισσών.

Αύριο θα κάνουμε ανασύνταξη δυνάμεων καθώς ο Μιχάλης πρέπει να επιστρέψει πίσω στην Θεσσαλονίκη για να συνεχίσει την δουλεία του. Όλες αυτές τις μέρες αν δεν τον είχα στο πλάι μου δεν ξέρω πως θα εξελίσσονταν τα πράγματα. Ήμουν τυχερός , σε ευχαριστώ φιλέ για όλα.

 




























































































































Hit Counter