ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΣΤΟ Ε4 ΗΜΕΡΑ 7η

ΤΡΙΑ ΠΕΝΤΕ ΠΗΓΑΔΙΑ-  ΣΦΗΚΙΑ.

Μετά  από την επιστροφή μας στον πολιτισμό, αναζητούσαμε την πορεία μας στην βάση  του χιονοδρομικού κέντρου ,της Νάουσας. Θερμοκρασία 18 βαθμοί με κέφι και ράδιο Θεσσαλονίκη στο ραδιόφωνο χαράζαμε την πορεία μας προς το Σέλι και από εκεί στην Σφηκιά αν προλαβαίναμε.

Ιδανικότερη μέρα για αυτή την ανάβαση δεν θα βρίσκαμε, γιατί όπως ακούσαμε θα ήταν πολύ θερμή .Έπρεπε να ξανανεβώ στην κορυφή για να βρω την συνέχεια του μονοπατιού .Ένα δάσος από οξιές ,ένιωθα να με αγκαλιάζει, συνεχώς καθώς δεν άφηνε τις ακτίνες του ηλίου να με κάψουν. Πολύ δύσκολη ανάβαση και αυτή αλλά με την πρώτη και δεύτερη ταχύτητα, πήγαινα μια χαρά καθώς ανέβαινε και το υψομετρο .Στην διαδρομή  είδα αρκετές πηγές γύρω από την θέση Καραμπουρνά.

Οι εργάτες του χιονοδρομικού είχαν αρχίσει την προγραμματισμένη συντήρηση τους στα Lift μεταφοράς. Σύννεφα ήρθαν από πάνω μου καθώς έβγαινα στην αλπική ζώνη και με θερμοκρασία 15 βαθμών  σκαρφάλωνα στην κυριολεξία το βουνό  μιας και η κλίση των 14% ήταν πολύ για μένα. Στην διαδρομή φάνηκε και η συνεχεία του μονοπατιού ευδιάκριτη και σε σημείο που δεν την χάνεις από τα μάτια σου.

1950μ και βρίσκομαι στο διάσελο του αεροπόρου, μούσκεμα στον ιδρώτα και με την ανάγκη να φορέσω  ένα αντιανεμικό γιατί η συννεφεια  εκεί πάνω δεν ήταν ότι καλύτερο, μετά από τέτοια ανάβαση . Εδώ είναι τα δύσκολα του ποδηλάτου!  Στην κατηφόρα έχεις την άνεση να κερδίσεις όλο τον χαμένο χρόνο που έχασες στην ανάβαση και αν τόχεις και λιγάκι μέσα σου πατάς το γκαζάκι τέρμα καθώς πρέπει να στροφάρεις αρκετά. Στην κατηφόρα τα πόδια δεν σταματούν ποτέ, όπως πολλοί νομίζουν .Σκηνές ωραίες από ψηλά κατεβαίνοντας έρχονταν μπροστά στα μάτια μου. Ένας καλοστρωμένος χωματόδρομος με παρέσερνε συνεχώς και πιο γρήγορα ,με αποτέλεσμα ο Μιχάλης να με χάσει από τα μάτια του. Περνώ από τα 1900μ και συναντώ έναν οικισμό που δεν τον έχει κανένας χάρτης . Ρωτώντας λίγο αργότερα έναν βοσκό στην κατηφόρα  μας εξήγησε ότι είναι των βοσκών που μετοικούν από την περιοχή τους ,και των ξυλοκόπων που για 5 ολόκληρους μήνες γίνεται το σπίτι τους. Η τοποθεσία μας παραξένεψε γιατί τον χειμώνα είναι μόνιμα κάτω από τόνους χιόνι.

Ολόκληρη η διαδρομή είναι προσβάσιμη συναντήσαμε αρκετά οχήματα πάνω στον δρόμο του Ε4 .Είναι ένας άλλος κόσμος που δεν φαίνεται. Χαμένος  από τα μάτια του κόσμου που κάνει την << βρώμικη δουλεία .>>

Χαρακτηριστικός είναι ο  θόρυβος από τα  αλυσοπρίονα  καθώς τεμαχίζουν τα κομμένα δέντρα, και κατά διαστήματα βλέπουμε τα υπομονετικά Μουλάρια να  περιμένουν το φορτίο τους που θα το οδηγήσουν σε τοποθεσία προσβάσιμη για τα φορτηγά.

Δεν είναι λίγος ο κόσμος που ζει από την ξύλευση των δένδρων ,αλλά ούτε λίγοι είναι αυτοί που κάνουν διάφορα έργα ύδρευσης ,όπως τα παιδιά που βρήκαμε στην κάθοδο μας προς το Σελι .Βέβαια έκανα μια μικρή παράκαμψη του μονοπατιού καθώς ήθελα να δω το καταφύγιο στην θέση Μουντάκι  που δεν γνώριζα.

Το τερέν όλο φυτευτή πέτρα,  βράχος δηλαδή ,με αναγκάζει να σφίξω λίγο την ανάρτηση καθώς νιώθω ότι τερματίζει σε όλο της το μήκος και δεν μου αρέσει αυτό.

 

Καλό θα ήταν βέβαια όταν κόβουν τα δένδρα για την διάνοιξη νέων δρόμων να ανατοποθετούν τις ταμπελίτσες στην θέση τους ώστε το μονοπάτι να δείχνει πάντοτε την ταυτότητα  του. Σελι μετά από 3,5 ώρες και παραπονιέμαι για κούραση και πονάκια στα πόδια ,αλλά το ξεχνώ και χάνομαι στο δάσος του Σελίου με κατεύθυνση την Παναγία Σουμελά.

Περνώ στην βάση της πίστας του Ασουρμπάση και θυμάμαι την πρώτη μου επίσκεψη εδώ πριν από 31 χρόνια με τον Παναγιώτη που με είχε παρασύρει στο Σκι για κάποια χρόνια.  Αναπολώντας τα παλιά μπροστά μου έχω καταπληκτική εικόνα και σταματώ να φωτογραφίσω. Έχει φανεί ο γέρο Όλυμπος  μπροστά μου και με μαγεύει στην στιγμή .Αυτά είναι που έχω λατρέψει στην ζωή μου και που πάντα με κάνουν να ξαναγυρίζω στα ιδία λημερια που δεν φτάνει ποτέ μια μόνον επίσκεψη.

1600μ και έχω αρχίσει ήδη την κάθοδο προς την Παναγία Σουμελά .Σταματώ καθώς θυμάμαι και πάλι τον μικρό μας φίλο Σωκράτη μιας και ο Ηλίας το ζήτησε πριν να φύγουμε όταν περάσουμε από εκεί να μην ξεχάσουμε να ανάψουμε ένα κεράκι. Δεν έχω άλλο κουράγιο και σταματώ ,αλλά την σκυτάλη παίρνει ο Μιχάλης με μεγάλη ευχαρίστηση και είναι όλος χαρά μιας και έχει χάσει ήδη 3 κιλά.

Από την Σουμελά κατηφορίζουμε στην Καστανιά που δεν έχει καμιά ζωντάνια. Ούτε το χωριό αλλά ούτε και ο δρόμος, η κίνηση είμαστε εμείς και κάποιες χελώνες ,εδώ που δεν σταματούσε ποτέ η κίνηση. Ακόμη και εκείνο το κατάστημα με το περίφημο γιαούρτι με μέλι , είχε παραδώσει και βγήκε στην σύνταξη. Σκηνές  που βγαίνουν από μια άλλη εποχή και ένα κεφάλαιο που έχει κλείσει.

Κατηφορίζοντας  προς την Σφηκιά και βλέπουμε ήδη τον δρόμο μας απένατι αλλά κάτι δεν μας αρέσει καθώς το μονοπάτι –δασικός δρόμος σταματά στην περίφραξη της Εγνατίας οδού. Ψυχραιμία  δεν μπορεί από κάπου θα πέρνα είπα! Κάποιος κάτοικος από το χωριό Σάντα μας είδε και ήρθε πίσω να μας μιλήσει. Τα νέα δεν ήταν καλά από εδώ δεν νομίζω να χει πάει ποτέ κάνεις ! Τα σήματα του Ε4 τα είδατε? Ρώτησα!

Θυμάμαι κάποιες ταμπελίτσες αλλά τις πυροβολούσαμε  όταν πηγαίναμε στο κυνήγι.

Συνεχίσαμε στον παράδρομο χωρίς καμία ελπίδα ,ώσπου μετά από δυο ώρες βγήκαμε στον Πολυμυλο.

Το κουράγιο μας χανόταν μαζί με το φως της ημέρας μιας και από τις 6:30πμ είχαμε ξεκινήσει από την Νάουσα. Από εκεί προτιμήσαμε να πάμε στα Σέρβια σε φιλικό σπίτι και να ξεκινούσαμε από την Σφηκιά, μιας και το φράγμα της ΔΕΗ δεν επιτρέπει την διέλευση ιδιωτών και οχημάτων.

 

 
























 







ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΣΤΟ Ε4 ΗΜΕΡΑ  8η

 ΣΦΗΚΙΑ – ΚΑΤΑΦΥΓΙ

Με την πικρία της χθεσινής ημέρας μέσα μας για την ανεπιτυχή εκπλήρωση του στόχου μας ,ξεκινήσαμε από την Σφηκιά για τα Ριζώματα με την πλάτη μας γυρισμένη πλέον στον ορεινό όγκο του Βερμίου. Χωματόδρομος εμφανής και εδώ ουσιαστικά βοηθά τους χωρικούς στην πρόσβαση στα χωράφια τους.

Ανηφόρα ,ανηφόρα, ανηφόρα!! Αυτό μόνο μπορούσες να δεις καθώς το θρυλικό καταφύγιο ήταν αρκετά ψηλά από εμάς.   Σήμερα όμως δεχτήκαμε την επίσκεψη δυο αγαπητών μας φίλων που μας χαροποίησε ιδιαίτερα! Ο Νίκος και η Ανία  ήρθαν μαζί με τα ποδήλατα τους για να διασχίσουν ένα κομμάτι του Ε4 μαζί μας.

Τους ανταμώσαμε στο χωριό Ριζώματα όπου ένα τσούρμο πιτσιρικάδες μας ακλουθήσανε μέχρι τον παλιό Μύλο του χωριού. Δεν γνώριζαν που έβγαζε ο δρόμος αλλά ένα παιδί θυμόταν ότι έβγαζε σε ένα μέρος που είχε πάει με τον πάππου του για ξύλα .Περνώντας μπροστά από το στρατόπεδο της εθελοντικής ομάδας δασοπυρόσβεσης, ΕΕΣΠΑ πήραμε τον αριστερό ανηφορικό δρόμο χωρίς σήμανση και όλοι μαζί παρέα χωρίς αυτοκίνητο συνοδεία, ξεκινήσαμε το μονοπάτι μας.

Κακοτράχαλος δασικός δρόμος με αρκετή σκιά γλυκές ανηφόρες ,και η μυρωδιά της ρίγανης να σπάει της μύτες μας ο ιδρώτας να πέφτει ποτάμι ,και ο Νίκος να ρωτάει πότε φτάνουμε? Όταν του εξηγούμε ότι μέχρι τώρα δεν κοιτάξαμε ποτέ το ρόλοι μας ξαφνιάστηκε .Έχουμε αφήσει αυτήν την κακή συνηθεια πίσω μας και χαιρόμαστε την κάθε μέρα χωριστά σα να είναι η μοναδική μέρα που βρισκόμαστε στα βουνά.

Ένα μοναδικό σηματάκι που υπήρχε μας θύμισε ότι κινούμασταν επάνω το Ε4 οι φίλοι μας έδειχναν να το ευχαριστιούνται καθώς είχαν ξεπεράσει το σοκ της ανηφόρας. Αλλάζοντας προσανατολισμό και φτάνοντας πάνω από το Δασκείο κάναμε μια μικρή στάση μετά από δυο ώρες ανάβασης.

Σε ένα μεγάλο άνοιγμα που θα άλλαζε την πορεία μας βρήκαμε μια πηγή με κρύο νερό να κατεβαίνει. Κοιτάζοντας απέναντι μπορούσαμε πλέον να διακρίνουμε την διαδρομή που είχαμε κάνει τις προηγούμενες ημέρες, και την δείχναμε στους φίλους μας. Βρισκόμασταν σε φανταστική τοποθεσία τελείως άγρια φύση με πανύψηλα δένδρα οξιάς και μαύρης Πεύκης  που θαυμάζαμε σε όλη την ανάβαση.

Νομίσαμε ότι φτάναμε καθώς αυτό μας έδειχνε το υψόμετρο μας, αλλά δεν βλέπαμε τίποτα ακόμη. Ψυχή εδώ πάνω δεν υπήρχε αλλά ούτε και σηματάκι που να δικαιολογεί την πορεία μας αυτή. Ξανά προσανατολισμός και νέα πορεία καθώς ένα σύμπλεγμα από χωματόδρομους ανοίγονταν μπροστά μας. Έπειτα από 5 ώρες εμφανίστηκε στον δρόμο μας η πινακίδα που έλεγε ότι βρισκόμασταν 12χιλ από το χωριό Καταφύγι.

Ένα παλιό σήμα πεσμένο κάτω μας υπενθύμισε ότι ήμασταν στην σωστή πορεία του μονοπατιού. Αφού το σημειώσαμε θα έπρεπε αργότερα να το βάλουμε στην θέση του Καθώς θα γύριζα πίσω να πάρω το αυτοκίνητο.Μια τέλεια διαδρομή με υψόμετρο 1400μ και έναν χωματόδρομο αρκετά φαρδύ και εδώ διότι καθημερινά καραβάνια με ξυλεία κατεβαίνει  για την Κατερίνη.

Το καταφύγιο ανήκει διοικητικά στον Νόμο Κοζάνης και πιο συγκεκριμένα στον Δήμο Βελβεντού. Η περσινή ανεξέλεγκτη πυρκαγιά αποτέφρωσε δεκάδες στρέμματα επάνω στη αλπική ζώνη .Από εγκληματική αμέλεια τα πυροσβεστικά οχήματα ήρθαν 2 μέρες μετά και αφού είχε κάψει μεγάλη δασική έκταση.

Το μέρος αυτό έχει μια καταπληκτική θέση στρατηγική με οπτικό πεδίο απεριόριστο σε ιδανικές συνθήκες. Είναι κύριο χαρακτηριστικό η πανύψηλη φτέρη που βρίσκεται παντού.  Αλλά και η αρχή για το φαράγγι του Σκεπασμένου προς το Βελβεντό. Μέσα στο χωριό γίνονταν εργασίες ανακαίνισης σχεδόν σε όλο το χωριό, καθώς περίμεναν την κατασκευή χιονοδρομικού κέντρου. Φέτος ήταν όλα έτοιμα και με αρκετούς παραθεριστές που κάθονταν στην μοναδική πλατεία του χωριού δίπλα στο πολύ παλιό σχολειό του Καταφυγίου.

Υποχρεωτική στάση καθώς η κόπωση ήταν αρκετή. Τώρα πως καταβαίνουνε πάλι πίσω να πάρουμε το αυτοκίνητο μας?Υπάρχει εναλλακτική με άσφαλτο που ενώνει το καταφύγιο με το Δασκείο. Έπειτα από τις συμβουλές περαστικού πήρα τον δρόμο για τα Ριζώματα και πάλι ,αυτήν την φορά όμως με πολύ θέα και χαλαρό ρυθμό κατηφόριζα προς τα κάτω έχοντας απέναντι μου την γέφυρα των Σερβίων και τα υψώματα του Βερμίου.

Χρόνος κατάβασης 1,5 ώρα με πολύ κλειστές στροφές ποδηλατικές αλλά χωρίς  δυνάμεις. Στην τελευταία στροφή πριν το χωριό και καθώς ο δρόμος ήταν ανηφορικός δεν άντεξα κατέβηκα και πήρα το ποδήλατο στα χέρια μέχρι το τέλος της. Κατασκηνώσαμε στο παλιό καταφύγιο του ΕΟΣ  Κοζάνης στην θέση Μπάρα υψόμετρο 1390μ με τα αντίσκηνα μας. Σε μια ώρα πέσαμε ο καθένας οπου βρήκαμε καθώς όλο το σώμα μας πονούσε από την προσπάθεια  της ανάβασης.

Το βράδυ δεχθήκαμε και άλλη συντροφιά δυο φίλων από την Κοζάνη, του Παναγιώτη και του Σάββα που ήρθαν να τσεκάρουν αν τρώμε κανονικά.!!

Κρυώσαμε και φορέσαμε τα μπουφανάκια μας ,με θερμοκρασία κοντά στους 15 βαθμούς. Όταν από την άλλη μερια της τηλεφωνικής γραμμής μαθαίναμε ότι κάτω έχει αρκετά υψηλές θερμοκρασίες.

 





































































Το πρωινό ξύπνημα ήταν γύρω στις 6.30πμ με ήχους από τα πουλάκια που πετούσαν γύρω μας και με μυρωδιές μιας φύσης που ήδη είχε ξυπνήσει πολύ πριν από εμάς.

Σήμερα μετά το πρωινό μας μαζέψαμε αρκετά σκουπίδια προηγούμενων κατασκηνωτών που τα αφήσανε σε ένα καταφύγιο χωρις λειτουργία. Περνώντας από το χωριό για να αφήσουμε τα σκουπίδια και να συναντήσουμε πάλι το μονοπάτι μας χτυπούσε η καμπάνα του χωριού και μας καλούσε να προσέλθουμε.

Όπως ήμασταν πήγαμε για ένα κεράκι και ένα ευχαριστώ στον ύψιστο που μας κράτησε γερούς μέχρι τώρα στο ταξίδι μας. Σήμερα ημέρα Κυριακή και 29 του Ιουνη στον Όλυμπο διεξάγεται  ο διεθνής  μαραθώνιος και όπως μάθαμε οι συμμετοχές εχουν ξεπεράσει κάθε προσδοκία.

Δυστυχώς δεν μπορούσαμε να πάρουμε μέρος  καθώς κάναμε τον δικό μας μαραθώνιο. Περνώντας μέσα από την καμένη περιοχή συναντήσαμε μια ομάδα ξυλοκόπων  που με τα αλυσοπρίονα τους χαλούσαν την ειρηνική ατμόσφαιρα του βουνού .Η σήμανση για το μονοπάτι ευκρινέστατη παρά μόνον μέσα στα καμένα δεν είχε απομείνει τίποτα λόγο της πυρκαγιάς .Κομμάτι και αυτό που θα χρειαστεί νέα χάραξη. Η πορεία μας σήμερα έλεγε διάσχιση από το χωριό Καταφύγι στην Άνω Μηλιά και από εκεί στο Λιτόχωρο αν βοηθούσαν οι δυνάμεις μας και ο καιρός.

Ανεβαίνουμε στο καταφύγιο του ΕΟΣ  Κοζάνης επάνω στο Φλάμπουρο. Καταπληκτικός καιρός, φτάνοντας στα 2050μ αντικρίσαμε την άλλη μεριά του βουνού και  την κάθοδο μας στην Άνω Μηλιά. Εδώ η σήμανση είναι πυκνή και παντού ώστε κατά τους χειμερινούς μήνες δεν σου αφήνει περιθώρια να χάσεις την πορεία σου.

Κατηφορίζουμε προς την Αβδέλα μέσα από μονοπάτι απότομο με κατεύθυνση ανατολική  αφού περάσαμε την πηγή με το κρυστάλλινο νερό συνεχίσαμε σε ανηφορική πορεία προς την τούφα Καραγεώργη, με την φτέρη να μας σκεπάζει σε κάποια σημεία ,φτάνουμε κάτω από την κορυφή  Κτένι  με 1791μ ύψος.

Μια ξεχωριστή ταμπέλα σήμανσης  δείχνει τη πορεία για την κορυφή που δεν είναι πάνω από 20 λεπτά πορείας .Περνάμε από την θέση πέντε πύργοι και κάνουν την εμφάνιση τους  τα πρώτα ρόμπολα  θεόρατα να ξεκινούν και να σκεπάζουν την διαδρομή μέχρι την βαθειά λάκα που οι οξιές παίρνουν την σκυτάλη για να μας δροσίσουν καθώς κατεβαίνουμε σε χαμηλότερο ύψος.

Ένα πολύ καλό δίκτυο δασικών δρόμων έχει διανοιχτεί όπου ο επισκέπτης μπορεί να απολαύει την πεζοπορία στο μονοπάτι η την ορεινή ποδηλασία στα Πιερια Όρη. Φαίνεται πλέον η θάλασσα και σε λίγο εμφανίζεται η άσφαλτος και το τέλος του μονοπατιού μας βρίσκει στο Καταφύγιο της Άνω Μηλιάς. Ο κυρ –Τάκης  υπεύθυνος του καταφυγίου ήταν εκεί εν μέσω καύσωνα με την κουζίνα του έτοιμη και με τα μπαλκόνια του καταφυγίου γεμάτα τριαντάφυλλα  με θέα την ολυμπιακή ακτή και την βορειοδυτική πλευρά του Ολύμπου που δεν χορταίνεις να κοιτάς.

Αφού μας καλοδέχτηκαν οι άνθρωποι του καταφυγίου ,μας κέρασαν ένα καταπληκτικό γλυκό από τα χεράκια της κας Γιάννας ,με συνταγή της γιαγιάς της.Πάντα εδώ τα τελευταία χρόνια με αρκετή κίνηση ακόμη και τις καθημερινές ήμερες ο κυρ- Τάκης ,θέλει να έχει ένα νέο καταφύγιο γιατί τα υπάρχοντα ανήκουν σε άλλες γενιές. Η νεολαία πλέον θέλει κάτι άλλο μας εξηγεί, με νέα φιλοσοφία και διαφορετική διαχείριση.

Από την παλιά εκκλησία της Άνω Μηλιάς το μονοπάτι φεύγει δεξιά με κατεύθυνση προς το Λιτόχωρο ,μια ωραία διαδρομή που κόβεται όμως καθώς έχει γίνει η νέα διάνοιξη του δρόμου που ενώνει τις δυο Μηλιές.Από την κάτω Μηλιά κάναμε δεξιά από το Γυμνάσιο και κατευθυνθήκαμε προς το χωριό λόφος. Κατηφορίσαμε στην Βροντού και εκεί παρέδωσα στον Μιχάλη για να συνεχίσει το υπόλοιπο κομμάτι της διαδρομής και να τερματίσει στο Λιτόχωρο.

Χρόνος 7 ώρες και κάτι λεπτά.

Κατεύθυνση για την θάλασσα όπου δεν βλέπαμε την στιγμή να πέσουμε μέσα και να δροσιστούμε . Ωραία εμπειρία την αποζητούσαμε τελευταία ,αλλά δεν μας χαλούσε που δεν την είχαμε κάθε μέρα

Διανυκτέρευση στο  summit-zero  καταφύγιο του ΕΟΣ Θεσσαλονίκης των πολύ καλών αδελφών Φίλη και Περικλή Ακριτίδη που με αρκετό μεράκι ετοίμασαν αυτόν εδώ τον χώρο του παλαιού τελωνείου σε ένα νεανικό καταφύγιο προσβάσιμο ολόκληρο τον χρόνο, με φαγητό διαμονή και με αρκετές δραστηριότητες ανάλογα με την εποχή κάθε φορά .

Αύριο προβλέπεται ξεκούραση καθώς δεν έχουμε σταματήσει μέρα από τότε που ξεκινήσαμε θα κάνουμε το πρώτο κομμάτι του μονοπατιού από Λιτόχωρο για Πριόνια και στην συνέχεια θα ανέβουμε στα ποδήλατα για να χαλαρώσουμε κατηφορίζοντας προς το summit zero.

 

Hit Counter