ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΣΤΟ Ε4 ΗΜΕΡΑ 5η

Συνεχίζουμε λοιπόν…Κατασκηνώσαμε  στο χιονοδρομικό κέντρο του όρους Βόρρας

Το πρωινό ξύπνημα ήταν μαγευτικό, η ατμόσφαιρα είχε φοβερή διαύγεια και μπορούσε με γυμνό μάτι να διακρίνεις πολλά σημεία στον ορίζοντα και να διαβάσεις συγχρόνως στο χάρτη τη διαδρομή που ακολουθούσε.

Ώρα 5.30 το πρωί πορεία δυτική με το σακίδιο στην πλάτη άφηνα πίσω μου τον Μιχάλη και την Στελλιτσα για να κατευθυνθώ προς τον Σκοπό του Ν, Φλωρίνης.

Το ραντεβού μας ήταν στο διάσελο της Πιπερίτσας στην θέση Καραμπουρνά, αν όλα πήγαιναν καλα .Έχει κάνει παρά πολύ καλή δουλεία ο Μιχάλης με την  Στέλλα στις ανταποκρίσεις που έχουν χρειαστεί μέχρι τώρα. Πάντα υπάρχει ασύρματος ανοιχτός και τα απαραίτητα εφόδια στο σακίδιο, είτε η διαδρομή  γίνει με τα πόδια είτε με το ποδήλατο, το αυτοκίνητο κουβαλάει από εξοπλισμό μέχρι ανταλλακτικά επισκευής για όλα τα ηλεκτρονικά που έχουμε μαζί μας.

Τραβερσάροντας από τον Βόρρα  στα αριστερά του με τη διαδρομή του μονοπατιού λίγο κατηφορική μπορούσα ήδη να δω το σημείο του ραντεβού και το αυτοκίνητο που πήγαινε προς τα εκεί. Οι κορυφές στα δεξιά  μου ανήκαν  στα Σκόπια, ένα καθαρά αλπικό τοπίο στα 1800μ και στα επόμενα μέτρα είχα αρχίσει να μπαίνω σε ένα δάσος οξιάς  που με προστάτευε από τον ήλιο . Σημάδια δεν υπάρχουν θέλει καλό προσανατολισμό και να μην χάνουμε το σημείο από τα μάτια μας .Μετα από 2,5 ώρες φάνηκα στο ραντεβού για να αλλάξω ρούχα και να πάρω το ποδήλατο για την τελική προσέγγιση του πρώτου μέρους της διαδρομής.

Από εδώ το μονοπάτι γίνεται δασικός δρόμος τελείως ζούγκλα με μεγάλα νεροφαγώματα, πολύ πυκνή βλάστηση και κατηφοριές που κόβουν την ανάσα καθώς οι κλίσεις του δρόμου φτάνουν  στα 15%.Τα χέρια πολύ κοντά στα φρένα καθώς  το έδαφος είναι αργιλώδες και αμμουδερό κινδυνεύεις να χάσεις το κράτημα στις στροφές από την πολύ καταπόνηση .Έχουμε και τα κιλάκια μας βλέπεις…. Τώρα που είπα για τα κιλά είμαστε σε καλή κατάσταση δεν τρώμε σε καντίνες και fast food αλλά υγιεινά καθώς μαγειρεύουμε καθημερινά.

Ένας δυνατός θόρυβος από πιο κάτω με έκανε να σταματήσω και χάλασε η ηρεμία μου.

Ένα τεράστιο εργοτάξιο έκοψε το μονοπάτι και αμέτρητα φορτηγά μετάφεραν υλικά στην σειρά. Ακόμη ένα νέο φράγμα της ΔΕΗ στην περιοχή όπου κάποτε ήταν το χωριό Παπαδίτσα εξ ου και η ονομασία του φράγματος.

Μάλλον θα πρέπει να εκανα ρεκόρ κατάβασης από εκείνο το σημείο καθώς η σκόνη ήταν αποπνικτική και τα φορτηγά εξαιρετικά επικίνδυνα, καθώς προσπαθούσαν να με περάσουν με πάνω από 90χιλ. σε χωματόδρομο που τον διαμόρφωσαν σε δρόμο ταχείας κυκλοφορείς. Η πινακίδα Ν. Σκοπός ήταν πραγματικότητα αλλά η περιοχή ήταν Μπαγκλαντές!! Η φύση χάθηκε μαγικά και η μυρωδιά του τσαγιού και της μέντας έδωσε την θέση της στα καμένα λάδια των φορτηγών καθώς ένα συνεργείο επισκευής βαρέων οχημάτων κατέλαβε μια τεράστια περιοχή.

Ανέβηκα στο αυτοκίνητο καθώς η περιοχή δεν είχε να δώσει κάτι αξιόλογο και είπα στον Μιχάλη πάμε να φύγουμε από εδώ!!

Από την μια η στιγμή της ικανοποίησης και της ηρεμίας της φύσης, από την άλλη η πρόοδος  και η αναζήτηση νέων πηγών ενέργειας .Όλο αυτό δεν ακούμε τώρα τελευταία στα αυτιά μας?? Ρίχνοντας μια μάτια πίσω μου το βουνό από πράσινο ήταν άσπρο.. Περνώντας μέσα από την Φλώρινα δεν ήθελα καν να σταματήσω αλλά οι ανάγκες το απαιτούσαν. Συνεχίσαμε για να ξαναβρούμε το μονοπάτι επάνω στο Όρος Βίτσι, ακόμη ένα μνημείο της φύσης ζωγραφισμένο και χιλιοπερπατημένο καθώς από εδώ το 1940 ο Ελληνικός στρατός πολεμούσε με δύσκολες συνθήκες.

Η εγκατάλειψη είναι φανερή παντού από τον δρόμο στις πινακίδες και στα εγκαταλειμμένα χωριά όπως το χωριό Περικοπή με το μεγάλο καμπαναριό και την εκκλησία αλλά με τον έναν Αλβανό βοσκό  που δεν μιλάει ελληνικά και δεν γνωρίζει που είναι, παρά μόνον ξέρει ότι η πατρίδα του είναι 1 μέρα δρόμο μακριά από εκεί που  βρίσκεται.

Και εδώ η σήμανση ανύπαρκτη καθώς έχουμε βάλει πορεία για Νυμφαίο.

Αρκετά όμορφη και σκεπασμένη διαδρομή όπου δεν με φτάνει ήλιος για να με κάψει καθώς είναι ήδη 14.30μμ. Πολύ δυνατό τέμπο και σε μια ώρα φτάνω στο παραδοσιακό χωριό Νυμφαίο με τα παιδιά να περιμένουν στην πλατεία και τους, κατασκηνωτές της ΧΑΝΘ να χειροκροτούν έναν τρελό που ήρθε από το πουθενά.

Τα χέρια μου είναι κομμάτια μουδιασμένα ,και λέω να πάμε στον Άρκτουρο τον φορέα προστασίας της καφετιάς Αρκούδας αλλά είναι κλειστά σήμερα και λέω να συνεχίσω ακόμη λίγο μέχρι το χωριό Φανό ,όπου την Σκυτάλη θα πάρει Μιχάλης και το απόγευμα θα βρεθούμε στο Αμύνταιο.

Αφού περάσαμε το Αμύνταιο πήγαμε προς τον Άγιο Παντελεήμονα καθώς το μονοπάτι διέσχιζε κάποτε την λίμνη Χειμαδίτιδα, αλλά πλέων τα νερά έχουν τραβηχτεί και κάνοντας τον γύρω πάμε στο Μανιάκι. Δεν υπάρχει άλλη δύναμη και θέλω να πέσω σε μια σκιά να ξεραθώ στον ύπνο αλλά ο Μιχάλης με την Στέλλα μου δίνουν δύναμη και φτάνουμε στο χωριό Πύργοι όπου αύριο θα ανέβουμε στην κορυφή του Βερμίου και θα προσεγγίσουμε τα Τρία Πέντε Πηγάδια.

Ήταν μια μέρα αρκετά δύσκολη αλλά και παρά πολύ όμορφη ,πρώτη φορά ερχόμουν εδώ πάνω, αλλά θα ξαναέρθω για να δω πιο πολλά μονοπάτια.

 

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΣΤΟ Ε4 ΗΜΕΡΑ 6η

 ΑΜΥΝΤΑΙΟ –ΠΥΡΓΟΙ- ΤΡΙΑ ΠΕΝΤΕ ΠΗΓΑΔΙΑ

Σήμερα σηκωθήκαμε αρκετά πρωί έπρεπε να αφήσουμε την Στέλλα σε φιλικό σπίτι να πάει για ανασύνταξη δυνάμεων. Αρκετά ομαλή  διαδρομή σχεδόν μονότονη καθώς περνά μέσα από καλλιεργημένες εκτάσεις, με αρκετή σκόνη και περνά και την παλαιά εθνική οδό Φλώρινας-Έδεσσας .Μετά το χωριό Φαράγγι ακλουθήσαμε τις ταμπέλες που ήταν πολύ σωστά τοποθετημένες ,και ευδιάκριτες . Χωρίς να το καταλάβουμε ποδηλατούσαμε στο χωριό Πύργοι. Βρίσκεται στα 700μ υψόμετρο και είναι αρκετά κοντά στην Κοζάνη περίπου 45 χιλ. Κοντά του υπάρχουν και λείψανα αρχαίου οικισμού και τα τείχη της παλαιάς ακρόπολις.

Μεγάλο χωριό με αρκετά στενά ,που μπορείς να χαθείς πολύ εύκολα, αν και τα σηματάκια είναι όλα καινούργια ,αλλά οι πολλές διακλαδώσεις σε μπερδεύουν.

Ακολουθήσαμε τις ταμπέλες προς το ορειβατικό καταφύγιο ,μαζί με το Ε4.

Διαδρομή μέσα από ροδακινιές και κερασιές, και το υψόμετρο ανεβαίνει. Η ανάβαση γίνεται όλο και πιο ήπια. .Η θεά καταπληκτική καθώς πίσω μας ορθώνονται το Βίτσι ο Βόρρας, και κάτω η λίμνη  Βεγορίτιδα.. Φτάνοντας στη θέση Βραχώδες ,με τους χαρακτηριστικούς βράχους, στα αριστερά μας φτάνουμε στην βάση της κορυφης ,στο σημείο αυτό χωρίζεται ο δρόμος, αριστερά πηγαίνει για το καταφύγιο του ΣΧΟ Πτολεμαιδας,και δεξιά για την κορυφή. Τέλος για το ποδήλατο! Σακίδιο και στα επόμενα πέντε λεπτά περπατούσα σε μια διαδρομή καταπράσινη αλπική  γεμάτη ζωή αρκετά βατή και πολύ ευχάριστη το ρολόι μου δείχνει 1400μ,και βρέθηκα στην περιοχή Μπες Μπουρνάρ. Σήμανση ένας στύλος που δείχνει την κατεύθυνση και το ρολόι δείχνει 17:00μ. Πορεία ανατολική και κατηφορίζω  για τα Καλύβια του Τσάπου αλλά ξαφνικά κάνουν την εμφάνιση τους μια μικρή ομάδα από άγρια άλογα , που με κοιτάζουν από απόσταση. Ελεύθερα ανέμελα σε έναν κόσμο καθαρά δικό τους. Υπάρχει σήμα Ε4 με κατεύθυνση για το Παλαιοχώρι, μέχρι  εδώ 3,5 ώρες με γρήγορο βήμα. Στάση και στον δρόμο μας ο κάλος μας φίλος και οδηγός στην Νάουσα Νίκος Παζης.

Θα μας περίμενε και θα μας φιλοξενούσε. Ο Νίκος ένα άτομο που έχει επενδύσει στην περιοχή όλα του τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του γνωστός σε ολόκληρη την κοινότητα της Νάουσας. Αφού άλλαξα, πονούσαν τα πόδια μου μιας και την προηγούμενη έκανα 115χιλ.ποδηλατάκι, αλλά να είναι καλά η πηγή του χωριού όπου έβαλα τα κουρασμένα ποδαράκια μου μέσα ,και ξαπόστασα.

Πηγαίνοντας για τα Τρία Πέντε Πηγάδια περάσαμε από το Άνω Γραμματικό ,γυρίζοντας λίγο πίσω αλλά ο Νίκος ήθελε να νιώσουμε την τοπική φιλοξενία και μας πήγε σε ένα τυροκομείο ,να δοκιμάσουμε τοπικό Μπατζό!!

Με ζεστό ψωμάκι και καλή καρδιά μαζεύτηκε κόσμος και μας καλωσόρισαν .Συνεχεία και περνώντας από την Θέση Άγιος Παύλος άρχισαν οι καλημέρες ξανά .Μια νέα περιοχή κατάλληλη για την προετοιμασία αθλητικών σωματείων, με αρκετά γηπεδάκια ,αναψυχή και δραστηριότητες στην φύση όπως η τοπική βάση του Γιάννη στον ξενώνα << Πλειάδες>> .Με χαμόγελο και ανοιχτα χέρια το παλικάρι έτρεξε να μας φέρει πιροσκι από τα χέρια της μητέρας του που μόλις είχε φτιάξει. Τον καθησυχάσαμε όταν του είπαμε ότι θα στήσουμε τα αντίσκηνα μας απέναντι του ,και ήταν ανένδοτος .Θα μείνετε σε μένα χωρίς αντίρρηση, σας ακούω στο ραδιόφωνο και θέλω να βοηθήσω την προσπάθεια αυτή!!

Πιο κάτω καθώς συνεχίσαμε την περιήγησή μας στην Νάουσα, πήγαμε στο χωριό Ροδοχωρι  ξακουστό για τα μεγάλα κεράσια του σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αφού μαζέψουν τα κεράσια τα κορίτσια κάθονται και κάνουν την διαλογή και την συσκευασία τους.  Φεύγοντας μας δώσανε ένα καφάσι κεράσια που πήραμε με μεγάλη ευχαρίστηση. Κατηφορίζοντας αποκοιμήθηκα και όταν άνοιξα τα μάτια ,είπα στον Μιχάλη, που πάμε ! Είπε δεν ξέρω κάτι άλλο είχε στο μυαλό του ο Νίκος. Στάση στο κτήμα του κυρ-Γιάννη του κυρίου Μπουτάρη .Με χαμόγελο ο Δημήτρης και οι συνεργάτες του μας καλωσόρισαν και μας ξεναγούσαν στην περίφημη κάβα με θερμοκρασίες ασφαλείας κοντά στους 17 βαθμούς, για να μην πεταχτούν οι φελλοί όπως μας εξηγεί ο Δημήτρης. Από τα πιο παλιά οινοποιεία στην Ελλάδα και με παράδοση αλλά και διεθνείς διακρίσεις και πρώτα βραβεία τα οποία φυλάσσονται στην διακριτική γωνία του κυρ-Γιάννη.

Η επίσκεψη στην <<Κούλα>> το ησυχαστήριο της οικογενείας ένας παλιός τούρκικος αναπαλαιωμένος πύργος στο κέντρο των αμπελιών .Δοκιμάσαμε λίγο από όλα τα κρασιά αλλά τα μάτια μας κλείνουν επικίνδυνα και με τρόπο λέω συνεχώς θα τα ξαναπούμε. Βγάζοντας την διαδρομή της επόμενης ημέρας οι συντηρητές του χιονοδρομικού ζήτησαν να μας ανεβάσουν με το λιφτ στην κορυφή της πίστας για να αντέξουμε την επόμενη μέρα.

Το σκεφτήκαμε αλλά η απόφαση μας ήταν αντιθετη!! Το βράδυ αρκετά δροσερό παραδοθήκαμε στα χέρια του Μορφέα με 15 βαθμούς κελσίου και σε ένα τοπίο μακριά από πολλά .Το καλοκαίρι είναι η πιο κατάλληλη εποχή για τα ελληνικά βουνά. Μας λέει ο Γιάννης του ξενώνα Πλειάδες ότι για ένα σαββατοκύριακο το κόστος είναι περίπου 120 ευρώ στο ζευγάρι μαζί με πρωινό και γεύμα.

 Νομίζω τιμή λογική σε  σύγκριση με την θάλασσα που θέλαμε τα διπλά και όχι μόνον .Το τοπίο από μόνο του είναι ένα ιερό ησυχαστήριο καθώς έπεφτε η νύχτα, και τα αστέρια έβγαιναν το ένα μετά το άλλο!!

 

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΣΤΟ Ε4 ΗΜΕΡΑ 7η

ΤΡΙΑ ΠΕΝΤΕ ΠΗΓΑΔΙΑ-  ΣΦΗΚΙΑ.

Μετά  από την επιστροφή μας στον πολιτισμό, αναζητούσαμε την πορεία μας στην βάση  του χιονοδρομικού κέντρου ,της Νάουσας. Θερμοκρασία 18 βαθμοί με κέφι και ράδιο Θεσσαλονίκη στο ραδιόφωνο χαράζαμε την πορεία μας προς το Σέλι και από εκεί στην Σφηκιά αν προλαβαίναμε.

Ιδανικότερη μέρα για αυτή την ανάβαση δεν θα βρίσκαμε, γιατί όπως ακούσαμε θα ήταν πολύ θερμή .Έπρεπε να ξανανεβώ στην κορυφή για να βρω την συνέχεια του μονοπατιού .Ένα δάσος από οξιές ,ένιωθα να με αγκαλιάζει, συνεχώς καθώς δεν άφηνε τις ακτίνες του ηλίου να με κάψουν. Πολύ δύσκολη ανάβαση και αυτή αλλά με την πρώτη και δεύτερη ταχύτητα, πήγαινα μια χαρά καθώς ανέβαινε και το υψομετρο .Στην διαδρομή  είδα αρκετές πηγές γύρω από την θέση Καραμπουρνά.

Οι εργάτες του χιονοδρομικού είχαν αρχίσει την προγραμματισμένη συντήρηση τους στα Lift μεταφοράς.

Σύννεφα ήρθαν από πάνω μου καθώς έβγαινα στην αλπική ζώνη και με θερμοκρασία 15 βαθμών  σκαρφάλωνα στην κυριολεξία το βουνό  μιας και η κλίση των 14% ήταν πολύ για μένα. Στην διαδρομή φάνηκε και η συνεχεία του μονοπατιού ευδιάκριτη και σε σημείο που δεν την χάνεις από τα μάτια σου.

1950μ και βρίσκομαι στο διάσελο του αεροπόρου, μούσκεμα στον ιδρώτα και με την ανάγκη να φορέσω  ένα αντιανεμικό γιατί η συννεφεια  εκεί πάνω δεν ήταν ότι καλύτερο, μετά από τέτοια ανάβαση . Εδώ είναι τα δύσκολα του ποδηλάτου!  Στην κατηφόρα έχεις την άνεση να κερδίσεις όλο τον χαμένο χρόνο που έχασες στην ανάβαση και αν τόχεις και λιγάκι μέσα σου πατάς το γκαζάκι τέρμα καθώς πρέπει να στροφάρεις αρκετά. Στην κατηφόρα τα πόδια δεν σταματούν ποτέ, όπως πολλοί νομίζουν .Σκηνές ωραίες από ψηλά κατεβαίνοντας έρχονταν μπροστά στα μάτια μου. Ένας καλοστρωμένος χωματόδρομος με παρέσερνε συνεχώς και πιο γρήγορα ,με αποτέλεσμα ο Μιχάλης να με χάσει από τα μάτια του. Περνώ από τα 1900μ και συναντώ έναν οικισμό που δεν τον έχει κανένας χάρτης . Ρωτώντας λίγο αργότερα έναν βοσκό στην κατηφόρα  μας εξήγησε ότι είναι των βοσκών που μετοικούν από την περιοχή τους ,και των ξυλοκόπων που για 5 ολόκληρους μήνες γίνεται το σπίτι τους. Η τοποθεσία μας παραξένεψε γιατί τον χειμώνα είναι μόνιμα κάτω από τόνους χιόνι.

Ολόκληρη η διαδρομή είναι προσβάσιμη συναντήσαμε αρκετά οχήματα πάνω στον δρόμο του Ε4 .Είναι ένας άλλος κόσμος που δεν φαίνεται. Χαμένος  από τα μάτια του κόσμου που κάνει την << βρώμικη δουλεία .>>

Χαρακτηριστικός είναι ο  θόρυβος από τα  αλυσοπρίονα  καθώς τεμαχίζουν τα κομμένα δέντρα, και κατά διαστήματα βλέπουμε τα υπομονετικά Μουλάρια να  περιμένουν το φορτίο τους που θα το οδηγήσουν σε τοποθεσία προσβάσιμη για τα φορτηγά.

Δεν είναι λίγος ο κόσμος που ζει από την ξύλευση των δένδρων ,αλλά ούτε λίγοι είναι αυτοί που κάνουν διάφορα έργα ύδρευσης ,όπως τα παιδιά που βρήκαμε στην κάθοδο μας προς το Σελι .Βέβαια έκανα μια μικρή παράκαμψη του μονοπατιού καθώς ήθελα να δω το καταφύγιο στην θέση Μουντάκι  που δεν γνώριζα.

Το τερέν όλο φυτευτή πέτρα,  βράχος δηλαδή ,με αναγκάζει να σφίξω λίγο την ανάρτηση καθώς νιώθω ότι τερματίζει σε όλο της το μήκος και δεν μου αρέσει αυτό.

Καλό θα ήταν βέβαια όταν κόβουν τα δένδρα για την διάνοιξη νέων δρόμων να ανατοποθετούν τις ταμπελίτσες στην θέση τους ώστε το μονοπάτι να δείχνει πάντοτε την ταυτότητα  του. Σελι μετά από 3,5 ώρες και παραπονιέμαι για κούραση και πονάκια στα πόδια ,αλλά το ξεχνώ και χάνομαι στο δάσος του Σελίου με κατεύθυνση την Παναγία Σουμελά.

Περνώ στην βάση της πίστας του Ασουρμπάση και θυμάμαι την πρώτη μου επίσκεψη εδώ πριν από 31 χρόνια με τον Παναγιώτη που με είχε παρασύρει στο Σκι για κάποια χρόνια.  Αναπολώντας τα παλιά μπροστά μου έχω καταπληκτική εικόνα και σταματώ να φωτογραφίσω. Έχει φανεί ο γέρο Όλυμπος  μπροστά μου και με μαγεύει στην στιγμή .Αυτά είναι που έχω λατρέψει στην ζωή μου και που πάντα με κάνουν να ξαναγυρίζω στα ιδία λημερια που δεν φτάνει ποτέ μια μόνον επίσκεψη.

1600μ και έχω αρχίσει ήδη την κάθοδο προς την Παναγία Σουμελά .Σταματώ καθώς θυμάμαι και πάλι τον μικρό μας φίλο Σωκράτη μιας και ο Ηλίας το ζήτησε πριν να φύγουμε όταν περάσουμε από εκεί να μην ξεχάσουμε να ανάψουμε ενα κερακι..

Δεν έχω άλλο κουράγιο και σταματώ ,αλλά την σκυτάλη παίρνει ο Μιχάλης με μεγάλη ευχαρίστηση και είναι όλος χαρά μιας και έχει χάσει ήδη 3 κιλά.

Από την Σουμελά κατηφορίζουμε στην Καστανιά που δεν έχει καμιά ζωντάνια. Ούτε το χωριό αλλά ούτε και ο δρόμος, η κίνηση είμαστε εμείς και κάποιες χελώνες ,εδώ που δεν σταματούσε ποτέ η κίνηση. Ακόμη και εκείνο το κατάστημα με το περίφημο γιαούρτι με μέλι , είχε παραδώσει και βγήκε στην σύνταξη. Σκηνές  που βγαίνουν από μια άλλη εποχή και ένα κεφάλαιο που έχει κλείσει.

Κατηφορίζοντας  προς την Σφηκιά και βλέπουμε ήδη τον δρόμο μας απένατι αλλά κάτι δεν μας αρέσει καθώς το μονοπάτι –δασικός δρόμος σταματά στην περίφραξη της Εγνατίας οδού. Ψυχραιμία  δεν μπορεί από κάπου θα πέρνα είπα! Κάποιος κάτοικος από το χωριό Σάντα μας είδε και ήρθε πίσω να μας μιλήσει. Τα νέα δεν ήταν καλά από εδώ δεν νομίζω να χει πάει ποτέ κάνεις ! Τα σήματα του Ε4 τα είδατε? Ρώτησα!

Θυμάμαι κάποιες ταμπελίτσες αλλά τις πυροβολούσαμε  όταν πηγαίναμε στο κυνήγι.

Συνεχίσαμε στον παράδρομο χωρίς καμία ελπίδα ,ώσπου μετά από δυο ώρες βγήκαμε στον Πολυμυλο.

Το κουράγιο μας χανόταν μαζί με το φως της ημέρας μιας και από τις 6:30πμ είχαμε ξεκινήσει από την Νάουσα. Από εκεί προτιμήσαμε να πάμε στα Σέρβια σε φιλικό σπίτι και να ξεκινούσαμε από την Σφηκιά, μιας και το φράγμα της ΔΕΗ δεν επιτρέπει την διέλευση ιδιωτών και οχημάτων.

 

 




































































































Hit Counter